Dakar is een van de meest bruisende steden van West-Afrika, met nieuwe wegen, kantoren en een snelgroeiende middenklasse. Maar wie de hoofdstad uit rijdt, ziet een ander land. Volgens het Senegalese statistiekbureau leefde in 2021–2022 37,5 procent van de bevolking onder de armoedegrens. Dat percentage is nauwelijks gedaald, terwijl de bevolking groeit: er kwamen in drie jaar bijna een half miljoen arme mensen bij.

Op het platteland is armoede ruim twee keer zo gewoon als in de stad. In het zuiden en oosten, in regio’s als Kédougou en Sédhiou, leeft bijna twee derde van de mensen in armoede.

Aandeel mensen onder de nationale armoedegrens, 2021–2022. Bron: ANSD (Senegalees statistiekbureau).

In de straten van Dakar, Saint-Louis en Touba zie je ze overal: jonge jongens met een plastic bakje, die om geld, rijst of suiker vragen. Het zijn talibés, leerlingen van koranscholen (daara’s). Veel ouders op het platteland sturen hun zoon naar zo’n school omdat ze zelf geen andere opleiding kunnen betalen.

Lang niet elke daara is slecht. Maar Human Rights Watch schat dat meer dan 100.000 talibés door hun leraar gedwongen worden om elke dag te bedelen, en dat het geld dan vaak niet aan de kinderen zelf ten goede komt.

Een negenjarige jongen vertelde Human Rights Watch dat hij elke dag 500 CFA-frank, ongeveer 75 eurocent, moest ophalen. Lukte dat niet, of kende hij zijn verzen niet, dan werd hij geslagen.

Senegal heeft het onderwijs in twintig jaar flink uitgebreid. Toch maken volgens UNICEF 4 op de 10 kinderen de basisschool niet af, en rondt maar 37 procent het volledige basisonderwijs af. In 2016 zaten ruim 1,5 miljoen kinderen van schoolgaande leeftijd buiten het formele onderwijs, onder wie veel talibés.

Voor meisjes is de stap naar de middelbare school extra groot. Vroege huwelijken, zwangerschap en geweld op en rond school zorgen ervoor dat veel meisjes na de basisschool stoppen.